Showing posts with label برف. Show all posts
Showing posts with label برف. Show all posts

Saturday, January 1, 2011

یادداشت‌های یکسالۀ من


امروز اولین تولد این وبلاگه... یادداشتهای برفی.

نوشتن این وبلاگ تو برف شروع شد. خوب پارسال اول ژانویه رو یادمه... قندیلهای نکره از ناودون آویزون بودن، هوا حـــــــسابی سرد بود و سی سانتیمتری برف همه‌جا رو گرفته بود... عکس پروفایلم رو هم همون روز گرفتم. اون روز با تماشای منظرۀ سفید جلوی پنجره نوشتن این وبلاگ رو شروع کردم و امروز ۴۰۰۰ کیلومتر دورتر تو یه ایالت بدون برف و سرما و زمستون واقعی نشستم و دارم اولین پست سال جدید رو سر هم می‌کنم... از اتاقی که پنجره‌اش به باغچه‌ای از چمنهای سبز باز میشه و منظرۀ اصلیش تپۀ سبزیه که سر به یه آسمون آبی با ابرهای خوشگل سفید کشیده... یعنی در یک کلام اینجا خبری از برف و سرما نیست و هوا خوبه. مطمئنم که %۹۵ آدما با این موضوع حال می‌کنن و از نبود سرمای پوست‌خشک‌کُن خوشحالن، ولی از اونجایی که من به برف ارادت خاصی دارم، اگه همین دو روز پیش از چریدن شادمانه در برف برنگشته بودم، الان غرغرم به هوا بود!

منظرۀ من

امسال در کل برای نویسندۀ این وبلاگ (و سایر اعضاء خانوادۀ خیلی کوچیکش) سال سختی بود: پر از تلاش مداوم و پیش‌رفتن و قدم اول رو برداشتن و امیدوار و مثبت بودن، و پر از انتظارهای طولانی و عاقبت «نه» شنیدن‌های سخت و سرخوردگی و ناامیدی و افسردگی. به علاوۀ یه حرکت ماجراجویانه و یه کم گرون که عبارت بود از جابه‌جا شدن از یک ایالت خیلی شرقی به یک ایالت خیلی غربی که اونم خودش عادت‌کردن به فرهنگ و جا و هوای جدید می‌طلبید و هنوز مشغول دست و پنجه نرم کردن باهاش هستیم. البته اگه راستش رو بخواین قصد نداریم مدت زیادی اینجا بمونیم، چون به این نتیجه رسیده‌ایم که اخلاق و عادتها و خلق و خوی این قوم به خصوصیات East Coast ای و تهرانی ما نمی‌خوره و همون اخلاق تند و تیز و رُک و بی‌تعارف ملت شرق آمریکا بیشتر به مزاج ما سازگاره.  

در یک کلام ۲۰۱۰ سال مزخرفی برای برفی بود و امیدوارم سال ۲۰۱۱ از این لحاظ خیلی متفاوت باشه؛ البته من هیچ قصد ندارم که با انتظارات زیاد این سالِ هنوز از راه نرسیده رو بترسونم و  بهش استرس وارد کنم، ولی یه حسی بهم میگه که بعد از حرکت در جهت منفی و رسیدن به ته چاه، فقط یه مسیر یه طرفه در جهت مثبت و به سمت بالا باقی می‌مونه و این به خودی خود امیدوارکننده است.

در کل این وبلاگ یکساله هم چندان آش دهن‌سوزی از آب در نیومد... خودم میدونم. در مقابل دست‌نوشته‌های بعضی رفقا، اصلاً روم نمیشه خودم رو یک بلاگر به حساب بیارم و از تعداد کم بازدیدکننده‌های وفادارم هم خیلی در عجب نیستم. ولی خب، نوشتن تو این صفحه برام خاصیتهای زیادی داشته، از این لحاظ که با نوشتن و خالی کردن خودم از احساساتِ تخمی و افسردگی و غرغر، حال بهتری پیدا کرده‌ام، امیدوارتر و شادتر شده‌ام و برای همین هم این وبلاگ خلوت و پر از سکوت کوچولو رو همینطوری که هست، دوست دارم. 

تولدت مبارک بچه جانم!


شنبه ۱ ژانویۀ ۲۰۱۱

Friday, December 24, 2010

!کریسمس مبارک


– شماهائی که کریسمس رو جشن می‌گیرین،
– و شماهایی که کریسمس رو جشن نمی‌گیرین، ولی درخت کریسمس و رنگهای قرمز و سبز و بابا نوئل خندان و تُپُل و ریش سفید رو دوست دارین،
همگی کریسمستون مبارک!

برفی در برف

من الان خوشحال و سردماغم... چون زمستونه و من جائی هستم که کلی برف میاد و همه جا و همه چیز سفید و تمیز و هیجان انگیزه... درسته که برف اگه زیاد باشه، سرما و گِل و شُل و یه سری دردسرهای خاص خودش رو داره، ولی برای من نهایت شادیه...
شاید چون بچه که بودیم تا زرتی برف میومد مدرسه های ما که همیشه یا منطقۀ ۱ بودن یا ۳ زودی تعطیل میشدن، بعد مامان که مجبور بود بره سر کار برای ما ساندویچ کره و مربای آلبالو درست می‌کرد، چایی دم می‌کرد میریخت توی فلاسک، یه سری سفارش می کرد، کلید میداد و میرفت سر کار و ما دوتا میموندیم و یه کوچه با شیب خرکی پر از برف!! میرفتیم بیرون، ساعتها بازی می کردیم، می خوابیدیم تو برف، همدیگرو با گوله برفی میزدیم، درختها رو تکون میدادیم، قل می خوردیم تو کوچه و آخرش خسته و قندیل بسته با لباسهای آب چکون برمیگشتیم خونه سروقت چایی داغ و ساندویچ کره و مربای چسبناک!
بله... شاید یکی از دلایل اینکه من عاشق برفم این باشه.
یکی دیگش هم به یقین اینه که وسط زمستون به دنیا اومدم و همیشه وقت تولدم کلی برف همه جا بود و حتی چندبار این برف جشن تولدهای بچگیم رو کنسل کرد، ولی هنوز دوستش دارم... سکوت و آرامش و روشنی و سفیدیش رو.



جمعه  ۳ دی ۱۳۸۹

Saturday, January 16, 2010

پس برف!

هوا نسبت به قبل گرمتر شده.

برفها آب شدن و خاک تیره دوباره داره خودنمایی می کنه.

جای پاها روی برف سفید جای خودشون رو به ردّ گِل آلود کفشها دادن.

هرچقدر که سفیدی برف آرامش بخش و شادی آوره، این گِل و شُل و تیرگی خاک تو ذوق میزنه و یه جورایی حال آدمو می گیره، مثل وقتی که مست باشی و بخوای با یه موزیک حسابی از حالت لذت ببری و بعد مامانت یهو بیاد تو، بشینه و بخواد راجع به برنامه های آینده ات باهات جدی صحبت بکنه...

«بوک عقیده داشت که اگر برف تمام نشده بود، کوکی خودکشی نمی کرد. ولی رسیدن بهار و ظاهر شدن برهنگی خاک که از همه طرف بالا می آمد، روحیۀ او را خراب کرده بود.» («خداحافظ گاری کوپر» نوشته رومن گاری، ترجمه سروش حبیبی، صفحۀ ۱۵)

شنبه ۲۶ دی ۱٣۸۸

Friday, January 1, 2010

پست شمارۀ ۱ – برف


جمعه ۱۱ دی ۱٣۸۸

امروز اولین روز از سال ۲۰۱۰ میلادیه...

دلم می خواست بنویسم که پشت میزم رو به پنجره نشستم و بارش نم نم برف رو تماشا می کنم و هرچند دقیقه یکبار هم ماگ گنده و داغم رو می گیرم بین دو دستم و یه قُلُپ از کاپوچینوی داغ و خوشمزه می خورم... ولی واقعیتش اینه که نشستم پشت یه میز خیلی شلوغ، رو به دیوار و دور از پنجره و دارم سعی می کنم یه "اولین پست" درست و حسابی بنویسم.

این میز شلوغ در اصل یه میز غذاخوریه، ولی درحال حاضر، علاوه بر کاربرد اولیه اش، به عنوان میز تحریر هم ازش استفاده می کنم. روی میز پُره از کتاب و دفتر و مجله و سی دی و مداد و خودکار و البته یه جفت نمکدون-فلفلدون یه گوشه، که وقت غذا و وقتی بقیۀ چیزمیزا شوت میشن پایین، میان وسط و خودنمایی می کنن.

نَم نَمَک داره برف میاد و من خوشحالم... برعکس بارون برف رو خیلی دوست دارم، چون بی سروصدا میاد و اگه بی خبر یهو پرده رو کنار بزنی، می بینی همه جا سفیدپوش شده و این سفیدی، این سپیدی، آسفالت سیاه کف خیابون، ماشینهای رنگ به رنگ و کثیف، درختهای لخت و خاک تیره رو می پوشونه و همه چیزو به یه سطح سفید و تمیز یکدست تبدیل میکنه. بهتر از همه وقتیه که میری بخوابی و بیرون هیچ خبری نیست، ولی صبح که پا میشی همه چیز به طرز خوشحال کننده ای سفید و بکره و تو هیجان داری که هرچی زودتر خودتو بپیچی لای کت و کلاه و شال گردن و دستکش و بدوی بیرون تو برفا و درختها رو تکون بدی و قبل از هر جنبندۀ دیگه ای جای پای خودتو، مثل اولین فضانوردی که روی ماه قدم گذاشت، روی برفا ثبت کنی.


شایدم همۀ اینا هذیانات برف باشه...